De geschiedenis van NEC

NEC begon als Nippon Electric Company op 17 juli 1899 in Tokio—de eerste Japanse naamloze vennootschap met buitenlands kapitaal. Kunihiko Iwadare en Takeshiro Maeda hadden het jaar daarvoor een vennootschap opgezet op het terrein van de Miyoshi-fabriek; Western Electric kwam binnen via Walter Tenney Carleton. Het vroege werk was telefoons en centrales voor Japans groeiende abonneenet.

Na de oorlog ging NEC naar transistors, computers en satellietapparatuur. Het bedacht “C&C”—computers en communicatie als één zaak. De PC-8800 kwam in 1981 en de PC-9800 in 1982. Jarenlang hield de PC-98 ongeveer 80% van de Japanse pc-markt en werd de machine waarvan Japanse kantoren en doujin-games aannamen dat je hem had.

Games waren een zijdeur die er toch toe deed. In 1987 licentieerde NEC Hudson Soft-technologie voor de PC Engine, vanaf 1989 in Noord-Amerika verkocht als de TurboGrafx-16. De CD-ROM²-add-on maakte het de eerste consolefamilie op compact disc. De alleen-in-Japan PC-FX (1994–1998) was de laatste doos onder NEC-merk. Hetzelfde bedrijf verkocht chips naar buiten: een VR4300 in de Nintendo 64, een V810 in de Virtual Boy, graphics van PowerVR-klasse in de Dreamcast, en een V30 MZ in Bandai’s WonderSwan.

NEC veranderde de Engelse naam in 1983 naar NEC Corporation. In de jaren 2000 verliet het het merendeel van de pc- en geheugenproductie, schoof pc’s naar Lenovo en halfgeleiders naar Renesas en Elpida. Het blijft een IT- en netwerkconglomeraat van de Sumitomo-groep in de NEC Supertower, Minato, Tokio. De naam op een HuCard betekent nog altijd de Japanse computergigant die ooit ook de woonkamer wilde bezitten.

NEC bedrijfsoverzicht

Meer info…